w Estrella de la Sierra Morena (1952) i El balcón de la luna (1964).
Wystąpiła także w takich filmach, jak Martingala (1940), Morena Clara (1954), Lola Torbellino (1956), La faraona (1956) Venta de Vargas (1959), Kuma Ching (1969) czy Truhanes (1983). W komedii Juana la loca... de vez en cuando z 1983 wystąpiła w roli Izabeli Kastylijskiej, pod koniec życia wystąpiła w kilku odcinkach seriali Juncal oraz Ferajna z baru „Oficina”.thumb|Pomnik Loli Flores w Jerez de la Frontera|234x234pxSpopularyzowała flamenco i sztukę ludową andaluzyjskich Romów wśród milionów Hiszpanów i mieszkańców Ameryki Łacińskiej. W 1990 hiszpański dziennikarz Tico Medina opublikował jej pamiętniki zatytułowane A Carne Viva. W 1994 uhonorowana została przez hiszpański rząd złotym medalem za dokonania życia. Zmarła na raka 16 maja 1995 w Madrycie.
Życie prywatne Miała wielu kochanków. Od 1958 była żoną gitarzysty flamenco El Pescaílli (właśc. Antonio González Batista, 1926–1999). Mieli troje dzieci – syna Antonio, który zmarł niedługo po śmierci matki w wyniku problemów z narkotykami, oraz dwie córki Rosario i Lolitę;