Jan Eugeniusz Grabowski (ur. 30 grudnia 1897 w Słupcy, zm. wiosną 1940 w USRR) – polski sędzia, oficer, instruktor harcerski, harcmistrz, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Edmunda Antoniego i Marii Elżbiety z Lipińskich. Początkowo uczył się w szkole handlowej w Koninie, jednak po wybuchu I wojny światowej był zmuszony do przeniesienia się do Kijowa, a później do Białej Cerkwi, gdzie ukończył gimnazjum. Rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Kijowskim. W 1918 roku wrócił do Warszawy, gdzie zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach pracował jako sędzia, początkowo w Bielsku Podlaskim. 30 czerwca 1929 został przeniesiony ze stanowiska sędziego okręgowego śledczego Sądu Okręgowego w Warszawie z siedzibą w Grójcu na stanowisko sędziego okręgowego śledczego Sądu Okręgowego w Warszawie z siedzibą w Warszawie. W 1936 roku uzyskał stopień doktora praw.
25 marca 1927 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 782. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział do 30 pułku piechoty w Warszawie.