Muzeum Narodowe Iraku także Muzeum Irackie (arab. المتحف العراقي) – muzeum narodowe w Bagdadzie w Iraku, specjalizujące się w archeologii Mezopotamii.
Historia Po zakończeniu I wojny światowej, intensywne prace archeologiczne prowadzone na terenie Iraku przez archeologów z Europy i Stanów Zjednoczonych zaowocowały licznymi, cennymi artefaktami. Aby zapobiec ich wywiezieniu z Iraku, brytyjska podróżniczka, agentka wywiadu i archeolog Gertrude Bell (1868–1926), zaczęła kolekcjonować obiekty od 1922 roku. W 1926 roku rząd Iraku przeniósł jej kolekcję do nowego gmachu, a król Fajsal I powołał do życia muzeum archeologiczne, którego prowadzenie powierzono Bell. Wprowadzono nowe prawo nakazujące pozostawienie w kraju wszelkich obiektów znalezionych podczas wykopalisk na terenie Iraku prowadzonych przez zagranicznych czy rodzimych archeologów. O podziale znalezisk i ich wywozie zagranicę decydować miały władze Iraku i, z racji pełnionego stanowiska szefowej Departamentu ds. Starożytności, Bell, która stosowała zasadę 50:50. Zakaz wywozu obiektów archeologicznych Irak wprowadził dopiero w latach 70. XX w.
W latach 20. XX w. muzeum podlegało Ministerstwu ds. Robót Publicznych a w latach 30. XX w.