mały|Okładka wydania z roku 1894 Stare podania czeskie (cz. Staré pověsti české) – zbiór opowiadań czeskiego pisarza Aloisa Jiráska, opublikowany w 1894. Zawiera legendy opowiadające o wydarzeniach z historii Czech od czasów najdawniejszych. Zbiór uporządkował i ukształtował w dużym stopniu czeską tradycję narodową. Był bardzo popularny. Istnieje polski przekład Marii Erhardtowej.
Kontekst historyczny powstania podań Na powstanie Starych podań czeskich wpłynął kryzys literackiego historyzmu oraz ówczesne spory narodowościowe. Na przełomie lat 80. i 90. XIX wieku krytycy, na czele z F. X. Šaldą, uznali tematykę historyczną za przestarzałą na rzecz fikcji współczesnej. W tym samym czasie środowisko realistów skupione wokół T. G. Masaryka udowodniło sfałszowanie Rękopisów królodworskiego i zielonogórskiego. Alois Jirásek, czując się odpowiedzialny za tożsamość Czechów, uznał te wydarzenia za stratę dla mitologii narodowej. Pamięć historyczną traktował jako źródło energii niezbędnej do budowania przyszłości narodu.