Twórczość filozoficzno-pisarska Interesuje się przede wszystkim filozofią człowieka i filozofią ludzkiego losu, aksjologią i etyką oraz filozofią współczesną, w szczególności fenomenologią i hermeneutyką, personalizmem i dialogiką oraz myślą religijną. Problematykę antropologiczną i egzystencjalną łączy z aksjologiczną i etyczną. Swoje stanowisko antropologiczne określa jako antropodramatykę i agatologiczno-etyczny personalizm komunijny, a myśl etyczną – jako etykę powołania i odpowiedzialności. Jego twórczość filozoficzno-pisarską można pogrupować w cztery działy. Są to najpierw opracowania poglądów bliskich mu kierunków i filozofów, przede wszystkim antropologiczno-etycznej myśli Ingardena, Wojtyły i Tischnera. Należy do nich dwutomowa rozprawa na temat fenomenologicznej etyki wartości W drodze do etyki odpowiedzialności, książka Człowiek jest osobą. Podstawy antropologii filozoficznej Karola Wojtyły oraz Paradoks egzystencji etycznej. Inspiracje: Ingarden – Wojtyła – Tischner. Drugą grupę jego tekstów stanowi eseistyka filozoficzna, której najważniejszym osiągnięciem jest tryptyk antropologiczno-etyczny – omawia w nim najbardziej doniosłe problemy egzystencjalne: miłość, cierpienie i szczęście. W książce Kochać naprawdę analizuje miłość.