Zgodnie ze specyfikacją załadunku dla Boeinga 747, wydaną zarówno przez firmę Boeing (producenta samolotu) oraz Telair (producenta systemu obsługi ładunku w ładowni), obiekty wyższe niż 96 cali oraz będące wystarczająco sztywne by zdeformować kadłub samolotu przy przeciążeniu 9 g, muszą być transportowane przy zastosowaniu szeregu ograniczeń zapewniających bezpieczeństwo lotu. Analizy Boeinga i Telair wykonane na potrzeby śledztwa wykazały, że tylko jeden pojazd opancerzony mógł być bezpiecznie transportowany na pokładzie, przy użyciu 60 pasów transportowych o wytrzymałości min. 2.2 t (w feralnym locie użyto 24 pasów do zamocowania M-ATV i 26 do zamocowania Cougara). Wytyczne obu producentów nie znalazły się w instrukcji załadunku National Airlines.

Raport NTSB określił, że przyczyną katastrofy były nieodpowiednie procedury National Airlines dotyczące zabezpieczenia nietypowego ładunku. W ich wyniku niedostatecznie przymocowano transportowany pojazd.