W tym przykładzie będą to cyfry 7 i 5 (ale gdyby ostatnią cyfrą wiersza było 0, to do tworzenia tablic należałoby użyć cyfr 2 i 7). Ilość wierszy tych tablic będzie zależeć od długości tekstu, ale ilość kolumn jest z góry założona, a określa ją wynik dodania do siebie indywidualnej liczby agenta i dwóch liczb z wiersza K. W tym przykładzie pierwsza tablica będzie miała 13 + 7 = 20, a druga 13 + 5 = 18 kolumn. Aby wypełnić pierwsze wiersze tych tablic, należy potrzebną ilość cyfr (20 + 18 = 38) wypisać z 10-cyfrowych grup G-K. Wypisywanie odbywa się pionowo (kolumnami), a kolejność czytanych kolumn wyznaczają cyfry w wierszu F.
Tabelę zbudowaną z wierszy G-K konstruowano tak, aby można było uzyskać potrzebną liczbę cyfr bez konieczności powtarzania choćby najmniejszej części ciągu. W związku z tym ilość grup tworzonych na podstawie wiersza E zależała od indywidualnej liczby agenta. Ponieważ ilość kolumn w dwóch tablicach wyznaczano dodaniem do tej liczby dwóch liczb z wiersza K, a te mogą mieć najwyższą wartość 8 i 9, to maksymalną ilość kolumn w obu tablicach opisuje wzór: największa ilość kolumn = (liczba agenta + 8) + (liczba agenta + 9). W przypadku liczby 13 potrzebne będą maksymalnie 43 cyfry. W 1956 roku indywidualną liczbę Häyhänena zmieniono na 20, więc największa potrzebna liczba cyfr wzrosła do 57.