24 czerwca 1914 Kuria Rzymska wprowadziła zakaz stosowania w wiecznej lampce światła z prądu elektrycznego, lecz z powodu trudności wojennych zakaz ten został dość szybko zniesiony. Dekret z 18 sierpnia 1949 przypominał potrzebę powrotu do wcześniejszej praktyki stosowania lampki. Instrukcja „Eucharisticum mysterium” z 25 maja 1967 ponawiała zalecenie, by lampka płonęła nieustannie (pereniter ardeat). O lampkach płonących nieustannie przed tabernakulum jako znak czci (signum honoris) wspominał także obrzęd „Komunia święta i kult tajemnicy eucharystycznej poza Mszą świętą” z 1973 roku.
Kan. 940 Kodeksu Prawa Kanonicznego Kościoła Katolickiego obrządku łacińskiego określa, że „specjalna lampa, oznaczająca i wyrażająca cześć dla obecności Chrystusa” ma bez przerwy świecić przed tabernakulum.
thumb|Przykład stosowania „wiecznej lampki” w kościołach niekatolickich: prezbiterium kościoła luterańskiego św. Mateusza w Charleston, w Karolinie Południowej
Praktyka w innych Kościołach Stosowanie wiecznej lampki przeniknęło z Kościoła katolickiego do innych wspólnot chrześcijańskich. Upowszechniła się m.in.