Zamek krzyżacki w Elblągu – zamek usytuowany w Elblągu. Mieścił się w południowo-zachodniej części miasta, istniał do roku 1454.
W latach 1251–1309 był najważniejszym zamkiem krzyżackim w całych Prusach. Do 1309 roku pełnił funkcję siedziby mistrza krajowego pruskiego oraz krajowej kapituły generalnej zakonu krzyżackiego. W tym samym roku zyskał także pozycję jako siedziba wielkiego szpitalnika, pełniącego również rolę komtura.
Historia Początki thumb|250px|Położenie zamku w Elblągu i pozostałych zamków krzyżackich Według kroniki Nikolausa von Jeroschin, po zdobyciu Pomezanii, bracia zakonni rozpoczęli wojnę z Pogezanami od spławienia materiałów do budowy zamku, na łąkę w pobliżu miejsca, gdzie rzeka Elbląg wpada do Zalewu Wiślanego. Oryginalna twierdza miała jednak zostać zniszczona przez pogan, a następnie odbudowana już po zakończeniu walk. Zamek w Elblągu powstał w 1237 roku, po zdobyciu zachodnich ziem Pogezanii. Zgodnie z przekazem Piotra z Dusburga materiał na budowę zamku przygotowano zawczasu w Marienwerder. Średniowieczne teksty twierdzą także, że od razu ziemno-drewnianą fortecę zasilono także cywilnymi osadnikami z Lubeki.