funkcję tę pełnił do 1881.
Jako aktor nie osiągał sukcesów, chociaż grał duże role, m.in. Wiktora („Pan Jowialski”), Lancelota („Kupiec wenecki”), Fromentela („Safanduły”), Klapkiewicza („Przed ślubem”), Sganarela („Don Juan” Moliera), Papkina („Zemsta”), Damazego („Pan Damazy”), Fafułę („Podróż po Warszawie”), Tarapatkiewicza („Krewniacy”), Jenialkiewicza („Wielki człowiek do małych interesów”). Najbardziej zasłużył się jako przedsiębiorczy i energiczny dyrektor Teatru Polskiego. W pierwszym okresie swego kierownictwa dbał szczególnie o interesujący repertuar; wystawił m.in. „Lillę Wenedę”, „Balladynę”, „Króla Leara”, „Fausta”; po 1878 przewagę w repertuarze uzyskały opera i operetka. Zapraszał na występy gościnne wybitnych aktorów, m.in. Helenę Modrzejewską i Wincentego Rapackiego, a na początku swojej dyrekcji zaangażował Józefa Rychtera na stanowisko kierownika artystycznego. Najlepszym okresem działalności Doroszyńskiego w Poznaniu był sezon artystyczny 1877/78. W czasie lata organizował wyjazdy zespołu, m.in. do Piotrkowa (1878), Kalisza (1878), Łodzi, a przede wszystkim do warszawskich teatrów ogródkowych Tivoli (1876), Belle Vue (1877), Alhambra (1878), Eldorado (1879, 1880, 1881).