Po wyparciu Rosjan z Kongresówki przebazowano go do Puław, gdzie w listopadzie 1918 roku przejęły go polskie władze (najpierw Ministerstwo Komunikacji, a następnie Ministerstwo Robót Publicznych) i nadały nazwę „Wyspiański”.

Po rozbrojeniu i zdjęciu opancerzenia w 1919 roku przekazano go Zarządowi Rzeki Wisły w Krakowie, gdzie pracował jako holownik. Na początku 1920 znalazł się we Włocławku, gdzie w czasie Bitwy Warszawskiej wcielono go do Drugiego Dywizjonu Flotylli Wiślanej Wojska Polskiego. Jako „Statek Uzbrojony Wyspiański” został ponownie uzbrojony w 8 karabinów maszynowych i z 17-osobową załogą skierowany do patrolowania dolnej Wisły na odcinku Włocławek – Płock, który był zagrożony forsowaniem rzeki przez bolszewików. Używano go też do ewakuacji rodzin żołnierskich z twierdzy Modlin do Torunia.

Po zakończeniu wojny w 1921 roku statek rozbrojono i zwrócono Zarządowi Rzeki Wisły, a potem Zarządowi Dróg Wodnych we Włocławku. Pracował tam jako holownik. W 1923 roku uległ przebudowie, po czym w 1924 wrócił do służby w administracji wodnej we Włocławku i Warszawie (do 1932).