Wyrok zamieniono na dożywotnie zesłanie. Ks. Rogoziński pracował m.in. w kopalniach w Nerczyńsku i warzelniach soli w Usolu; po złagodzeniu wyroku na nakaz osiedlenia zamieszkał w Tomsku, a w 1874 w Galiczu w guberni kostromskiej. Około 1883 usiłował powrócić do Królestwa Polskiego, ale został wydalony po trzech miesiącach. Osiadł wówczas w Krakowie; za pośrednictwem biskupa Albina Dunajewskiego został kapelanem w siedzibie Potockich w Krzeszowicach. Był również wicekustoszem katedralnym (od 1890) i spowiednikiem sióstr dominikanek i wizytek (od 1891). W 1895 uroczyście obchodził jubileusz 50-lecia święceń kapłańskich. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.
Bibliografia Ryszard Bender, Teodor Rogoziński, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXI, 1988-1989
Kategoria:Członkowie władz powstania styczniowego Kategoria:Duchowni katoliccy w powstaniu styczniowym Kategoria:Polacy – skazani na karę śmierci w Imperium Rosyjskim Kategoria:Polacy – więźniowie polityczni w Królestwie Kongresowym Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Ludzie związani z Koninem Kategoria:Ludzie związani z Wieluniem Kategoria:Ludzie związani z Krzeszowicami Kategoria:Urodzeni w 1822 Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Prezbiterzy diecezji włocławskiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Ludzie związani z Tuliszkowem