Cykl rozpoczyna się utworem dedykowanym poetce Christinie Rossetti:
Jakkolwiek wszystkie utwory w cyklu są roundelami, różnią się do siebie rodzajem wykorzystywanego wiersza. Poeta stosuje zarówno wersy bardzo krótkie, jak i niezwykle długie. W roundelach Swinburne często posługuje się charakterystyczną dla jego stylu aliteracją: The fountain forces, whence like steeds that start; Was life so strange, so sad the sky,/So strait the wide world's range,/He would not stay to wonder why/Was life so strange?; Dawn's cloudlets close,/Earth's brightest-bred/Rose!.
Krytyka Cykl Swinburne’a został zrecenzowany w czasopiśmie The Spectator. Krytyk, podkreślając wersyfikacyjne mistrzostwo poety, ale zarazem zarzucając mu monotematyczność, napisał między innymi: Here man is evidently master of what he deals with. He sports with language, twists it and turns it at his pleasure, and so stirs no deeper feeling than the satisfaction with which we regard the skilful exercise of art. Hence there naturally follows a very narrow limitation of the themes with which such poems can properly deal.