W 1928 roku kandydował do Sejmu, został zastępcą posła z listy katolicko-narodowej w okręgu nr 4 (Ostrów Mazowiecka, Bielsk Podlaski, Wysokie Mazowieckie). Po opuszczeniu wydawnictwa w 1930 roku (w wyniku konfliktów rodzinnych) przystąpił w tym roku do organizowania masowego pisma dla wsi „Wielkopolanin”, pracował przy tym projekcie do końca 1931 roku.
W czasie kampanii wrześniowej brał udział w walkach frontowych w szeregach batalionu Obrony Narodowej „Poznań” jako zastępca dowódcy kompanii. Dostał się do niewoli i przez resztę wojny przebywał w niemieckich obozach jenieckich. Był jeńcem oflagów II-A Prenzlau i II-E Neubrandenburg, nr jeniecki 1562. Po wojnie pracował jako redaktor w kilku gazetach i czasopismach warszawskich. Od 1955 roku pracował jako zastępca sekretarza redakcji i redaktor działu ogólnego miesięcznika „Poznaj Świat”. 31 maja 1970 przeszedł na emeryturę.
Odznaczenia Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi 1 stopnia.
Życie rodzinne Stanisław Prószyński był synem Tadeusza i Wandy z Krzyżanowskich. Był wnukiem Konrada Prószyńskiego. Miał 3 braci: Tadeusza Konrada, Jana Leszka i Jerzego (1913–1939). Ożenił się z Władysławą Rembek, z którą mieli dwoje dzieci: Barbarę Władysławę, późniejszą Olszewską, i Stanisława Tadeusza Konrada.