W 1955 roku został ordynowany w Konferencji Konserwatywnych Kongregacjonalnych Chrześcijan (ang. Conservative Congregational Christian Conference), po czym wyjechał wraz z żoną jako misjonarz do Boliwii, gdzie spędził 16 lat, służąc w ramach Towarzystwa Misji Południowamerykańskich i Andyjskiej Misji Ewangelicznej. Wrócił do Seminarium Fullera w 1971 roku, gdzie kontynuował studia pod kierunkiem misjologa Donalda A. McGavrana. W latach 1971-1979 był wiceprezesem Instytutu Ewangelizacji i Wzrostu Kościoła Charlesa E. Fullera, a do 1999 roku wykładowcą w Szkole Misji Światowej. Do przejścia na emeryturę w 2001 roku kierował Katedrą Wzrostu Kościoła w Seminarium Teologicznym Fullera.
W 1974 roku został członkiem założycielem Komitetu Lozańskiego dla Ewangelizacji Świata i pracował siedem lat w jego Komitecie Wykonawczym. W 1985 roku został prezesem-założycielem Północnoamerykańskiego Stowarzyszenia dla Wzrostu Kościoła. Był dyrektorem i koordynatorem Ścieżki Mobilizacji Zjednoczonej Modlitwy Ruchu AD 2000, która angażowała się znacząco w modlitwę o ewangelizację krajów niechrześcijańskich „Okna 10/40”. W latach 1998–2011 był kanclerzem założonego przez siebie Instytutu Przywództwa Wagnera, a od 1993 roku przewodniczącym Służb Globalnego Żniwa (ang.