Wilhelm Weißbrodt (ur. 1 maja 1836 w Sayn w Nadrenii, zm. 9 listopada 1917 w Braniewie w Prusach Wschodnich) – niemiecki filolog klasyczny, twórca jednego z najstarszych muzeów w Prusach Wschodnich.
Życiorys Wilhelm Weißbrodt uczęszczał do gimnazjum w Trewirze do roku 1857, a następnie studiował teologię katolicką. Od 1863 roku studiował filologię klasyczną w Teologicznej Akademii Pedagogicznej w Münster, na której w 1869 uzyskał doktorat na podstawie rozprawy o teorii rozwoju geminant (podwojonych spółgłosek) w języku łacińskim. We wrześniu 1869 roku został profesorem nadzwyczajnym filologii na wydziale filozofii Liceum Hosianum w Braniewie, od 1873 był profesorem zwyczajnym.
W epoce wilhelmiańskiej Weißbrodt był integralną częścią życia kulturalnego i społecznego Braniewa i był uważany za najpopularniejszą osobowość w mieście. Przez długi czas był członkiem zarządu Towarzystwa Politechnicznego (Polytechnischer Verein). Promował działalność charytatywną, działając aktywnie w organizacji Czerwonego Krzyża, w Stowarzyszeniu św. Wincentego i Patriotycznym Stowarzyszeniu Kobiet, gdzie przez 38 lat pełnił funkcję sekretarza.