Polem głównej aktywności kobiety było środowisko domowe, rodzina, ewentualnie praca społeczna na rzecz lokalnej społeczności, natomiast aktywność publiczna była sferą działalności zarezerwowaną wyłącznie dla mężczyzn. Co prawda dopuszczano możliwość publicznych działań kobiet (nie mogły one jednak dotyczyć np. polityki), które ograniczać się głównie miały do kwestii charytatywnych i oświatowych. Akceptowana była, również przez mężów, aktywność kobiet w zakresie pisarstwa, jeśli nie poruszało ono spraw politycznych i szeroko rozumianej walki kobiet o równouprawnienie czy tematyki feminizmu. Taki tradycyjny wzorzec miejsca kobiety w społeczeństwie aprobowany był także przez większość kobiet ze środowisk ziemiańskich ziemi łomżyńskiej.
Kisielnicką ceniono w lokalnym środowisku ziemiańskim za powoływanie przez nią np. szkół dla dzieci wiejskich. Ponadto wśród chłopskiej lokalnej społeczności była propagatorką zasad higieny i podstaw medycyny. W 1903 roku, wykorzystując własne środki finansowe, utworzyła izbę porodową dla kobiet. We wspomnieniach o jej życiu zanotowano, że „był to cichutki pokoik z przedpokojem i kuchnią, zaopatrzony we wszelkie narzędzia ówczesnej medycyny.