Kadłub był nitowany, miał 232 wręgi i dzielił się poprzecznie na 15 przedziałów wodoszczelnych. Typowo dla włoskich konstrukcji, okręt miał bardzo dobrą dzielność morską (w przeciwieństwie do wcześniejszych radzieckich liderów). Pokład dziobowy znajdował się 7 m nad linią wodną, a pokład górny 3,3 m nad nią. Okręt miał dwie kotłownie i dwie maszynownie w układzie naprzemiennym, co zwiększało odporność siłowni na uszkodzenia. Napęd stanowiły dwa zespoły turbin systemu o łącznej mocy 110 000 KM, napędzające dwie śruby. W czasie prób uzyskano moc maksymalną 130 000 KM. Dziobowa maszynownia napędzała wał prawoburtowy, który był przez to dłuższy. Parę o ciśnieniu 28 atmosfer i temperaturze 340 °C wytwarzały cztery kotły Orlando (po dwa na kotłownię). Pełny zapas paliwa wynosił 1072 t mazutu, maksymalny zapas 1200 t. Prąd elektryczny dostarczały dwa turbogeneratory o mocy 120 kW i trzy spalinowe generatory awaryjne (dwa o mocy 75 kW i jeden 18 kW). Instalacja elektryczna miała napięcie 115 V prądu stałego.