Okręt pomalowany był w stoczniowy kolor jasnobłękitny, stąd nazywany był popularnie „błękitnym krążownikiem”Istnieją jednak przypuszczenia, że nazwę „błękitny krążownik” spopularyzowała dopiero propaganda po zatopieniu okrętu. Przed wojną bywał wykorzystywany do celów reprezentacyjnych, wykonując między innymi rejsy z Józefem Stalinem na pokładzie. Podczas remontu między lutym a czerwcem 1941 roku zamontowano na nim w Mikołajowie przewidziane projektem uzbrojenie i przeprowadzono jego próby.
W chwili ataku Niemiec na ZSRR (22 czerwca 1941 roku), okręt znajdował się w doku w Mikołajowie. Skierowano go następnie do głównej bazy radzieckiej – Sewastopola. Został okrętem flagowym 2. Dywizjonu Niszczycieli, w składzie Oddziału Sił Lekkich. 19 sierpnia 1941 roku okręty 2. Dywizjonu przeprowadziły akcję przeciw żegludze rumuńskiej u ujścia Dunaju, lecz bez rezultatów („Taszkient”, „Bodryj”, „Biezupriecznyj” i „Biesposzczadnyj”). Ostrzelano jedynie zajęte przez nieprzyjaciela wsie w pobliżu Odessy (wystrzelono 450 pocisków, z tego „Taszkient” 127). Od 29 sierpnia „Taszkient” z innymi okrętami ostrzeliwał wojska nieprzyjaciela oblegające Odessę, ogniem korygowanym przez obserwatorów na lądzie – według raportów zniszczył 29 i 30 sierpnia trzy baterie artylerii.