Od 1951 roku był członkiem koła PTTK w Sanoku. Jako jeden z pierwszych po II wojnie światowej wyznaczał i znakował szlaki bieszczadzkie oraz prowadził wycieczki i obozy wędrowne w Bieszczadach i Beskidzie Niskim. Został przewodniczącym powołanego w 1961 koła przewodnickiego w Sanoku, a 11 maja 1993 został wybrany przewodniczącym egzaminacyjnej komisji przewodnickiej w tym mieście. Był również jednym z założycieli Grupy Bieszczadzkiej GOPR. W latach 1979–1989 był prezesem sanockiego Oddziału PTTK, kierując jednocześnie oddziałową Komisją Turystyki Górskiej. W okresie 1987–2001 był członkiem Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK, szefując Delegaturze Wschodniobeskidzkiej KTG (1991-2001). Publikował na łamach czasopism "Sanocjana" oraz "Nasze Połoniny". Był również działaczem klubu sportowego Górnik Sanok współpracując ze Zbigniewem Dańczyszynem. Będąc jego zastępcą na stanowisku przewodniczącego rady koła Górnika Sanok, był współtwórcą sukcesu piłkarzy klubu, którzy w sezonie 1956 zwyciężyli w A klasie rzeszowskiej i awansowali do III ligi rzeszowsko-lubelskiej. Po fuzji Górnika ze Stalą Sanok wycofał się z tej działalności.
Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.