Quercus glauca Thunb. – gatunek roślin z rodziny bukowatych (Fagaceae Dumort.). Występuje naturalnie w północno-wschodnich Indiach, w Mjanmie, na Półwyspie Indochińskim, w Chinach (w prowincjach Anhui, Fujian, Gansu, Guangdong, Kuejczou, Henan, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, Shaanxi, Syczuan, Junnan i Zhejiang, a także w regionach autonomicznych Kuangsi i Tybecie), na Tajwanie, Półwyspie Koreańskim oraz w Japonii. Do Europy został introdukowany w 1804 roku.
Morfologia left|240px|thumb|Pień Pokrój Zimozielone drzewo dorastające zazwyczaj do 10 m wysokości (jednak na Tajwanie potrafi osiągać 20 m wysokości i 45 cm pierśnicy). Pokrój często jest krzaczasty. Korona drzewa początkowo jest jajowata, lecz z czasem staje się kopulasta. Kora początkowo jest gładka, lecz z wiekiem staje się pomarszczona i szorstka, ma czarniawobrązową barwę. Gałązki są nagie, grube, sztywne, mają ciemnooliwkową barwę, z bladymi przetchlinkami. Pąki są zebrane po 5–7 pąki w klastrach, mają kształt od jajowatego do kulistego, są rdzawobrązowe, mierzą 3–8 mm, łuski są nieco owłosione u nasady. Liście Blaszka liściowa jest gruba, skórzasta i ma kształt od odwrotnie jajowatego do podługowato eliptycznego.