W Dz 12,3 przed rzeczownikiem ἡμέραι (dni) brak rodzajnika αἱ. Wariant rękopisu 0244 wspierany jest przez Chester Beatty I, Kodeks Synajski, Kodeks Watykański, Codex Angelicus, Minuskuł 6, 1175, 1241, 1739. Wariant z rodzajnikiem zawiera Kodeks Aleksandryjski, Codex Claromontanus, Kodeks Laudiański, Kodeks Athous Lavrensis oraz rękopisy bizantyjskiej tradycji tekstualnej. Krytycy tekstu za autentyczny uważają wariant z rodzajnikiem.
W Dz 12,4 rękopis opuszcza słowo στρατιωτών (żołnierzy). Wariant rękopisu jest odosobniony, pozostałe rękopisy zawierają ten termin.
Historia INTF datuje rękopis na V wiek. Rękopis został znaleziony w Khirbet el-Mird, w Palestynie, w 1952 roku. Ze względu na miejsce pochodzenia rękopisu jako prawdopodobne miejsce jego powstania wskazywana jest Palestyna.
Na listę greckich rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Kurt Aland w 1963 roku, oznaczając go przy pomocy siglum 0244. Rękopis jest wykorzystywany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Po raz pierwszy został wykorzystany w roku 1979, w 26 wydaniu Nestle-Alanda (NA26). W 27. wydaniu Nestle-Alanda (NA27) traktowany jest jako świadek pierwszego rzędu cytowania. Nie został wykorzystany w 3. wydaniu The Greek New Testament wydanym przez United Bible Societies.