Powiązanie z autorytaryzmem nie jest jednak konieczne. Za kleptokratyczną uznawano na przykład Ukrainę za prezydentury Wiktora Janukowycza, mimo że doszedł on do władzy w wyniku wyborów, a pewien stopień pluralizmu politycznego zachowuje też Nigeria, tracąca przez dekady miliardy z sektora naftowego. Kleptokrację odróżnia się od plutokracji, czyli rządów najzamożniejszych, kryterium legalności metod bogacenia się. W kleptokracji rządzący przejmują majątek państwa, podważając instytucje, podczas gdy w plutokracji bogactwo płynie do klasy rządzącej środkami publicznymi i zgodnymi z prawem. W skrajnej postaci kleptokracja prowadzi do osłabienia instytucji i może współwystępować z cechami państwa upadłego.
Przykłady mały|Mobutu Sese Seko, przywódca Zairu, którego rządy bywają podawane jako podręcznikowy przykład kleptokracji W raporcie z 2004 roku Transparency International opublikowała listę przywódców, którzy w ostatnich dekadach mieli przywłaszczyć sobie najwięcej środków publicznych. Według szacunków organizacji największych defraudacji dopuścili się: