Dane taktyczno–techniczne Jednostki typu Delfin były średniej wielkości okrętami podwodnymi, o długości całkowitej 50 metrów, szerokości 4,7 metra i zanurzeniu 2,7 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 310 ton, a w zanurzeniu 460 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne Schneider-Carels o łącznej mocy 720 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Schneider o łącznej mocy 460 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 8,5 węzła w zanurzeniu.
Okręty wyposażone były w pięć wyrzutni torped kalibru 450 mm: jedną wewnętrzną na dziobie oraz cztery zewnętrzne systemu Drzewieckiego, z łącznym zapasem 6 torped.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 24 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Świeżo wcielone do służby okręty wzięły udział w wojnach bałkańskich. „Delfin” (pod dowództwem kmdr. ppor. Paparrigopoulosa) operował z bazy na wyspie Tenedos. 9 grudnia 1912 roku okręt u wejścia do Dardaneli napotkał płynący w eskorcie pięciu jednostek turecki krążownik „Mecidiye”, wykonując na niego nieudany atak torpedowy.
W 1917 roku oba okręty typu Delfin zostały zajęte przez Francuzów i wcielone do Marine nationale. Jednostki powróciły pod grecką banderę w 1918 roku. Po dwóch latach okręty skreślono z listy floty i w 1921 roku zostały sprzedany na złom.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia