Nadanie zakonnikom wymienionych beneficjów ogłosił w publicznym wezwaniu kanonik i oficjał generalny przemyski Stanisław Mieszkowski 29 kwietnia 1618 roku. Nie doszło jednak wówczas do ogłoszenia dekretu w papieskim brewe, więc formalnie kościoły nie zostały połączone, a kościołem parafialnym pozostawał ten pw. św. Mikołaja. Po wizytacji bpa Stanisława Sarnowskiego w 1659 roku nakazano ówczesnemu przeorowi sąsiadowickiemu, by dostarczył w przeciągu trzech miesięcy urzędową decyzję papieża regulującą proces inkorporacji kościoła pw. św. Mikołaja do kościoła św. Anny zapoczątkowany nadaniami Herburtów w 1610 roku. W 1660 roku Sarnowski po raz kolejny owe nadania potwierdził; wniosek do papieża skierowano 24 października 1671 roku, papież Innocenty XI zaaprobował i potwierdził inkorporację w brewe 12 listopada 1683 roku. Postanowienia papieskiego brewe zatwierdzili Eustachy i Izabela Tyszkiewiczowie 20 października 1685 roku, a bp przemyski Jan Dąbski potwierdził autentyczność aprobaty 23 grudnia 1685 roku. Realizacja brewe, tj.