22 stycznia 1641 roku Daniłowicz wystąpił do sądu ziemskiego przemyskiego o unieważnienie części zapisów z 1617 roku (prawa do wycinki lasów i mielenia zboża w młynach sąsiadowickich), zapis z 1629 roku pozostawał martwy (darowany zakonnikom grunt w 1643 roku był ciągle własnością dworu), a w protestacji skierowanej 31 stycznia 1646 roku do sądu lwowskiego zakonnicy żalili się, że podczaszy nie honoruje wymienionych nadań, a nawet, że wydał rozkaz, by „gdy się który Mnich na wies trafi bij zabij y zywo ni pusczaj”. Wyrok był korzystny dla karmelitów. Po wizytacji w 1659 roku bp Stanisław Sarnowski wzywał m.in. parafian do częstszego uczestnictwa w mszy świętej w niedziele i święta, która to absencja była winą Daniłowicza, ponieważ ten w dni świąteczne nakazywał odrabianie pańszczyzny oraz robót specjalnych na swojej ziemi. Spory zakończyły się wraz ze śmiercią Daniłowicza, który nawet legował karmelitom w testamencie 2 000 złotych polskich na swoich dobrach. Jego spadkobiercy – córka Izabela z mężem Eustachym Tyszkiewiczem – byli przychylnie nastawieni do zakonników.
W XVIII wieku wokół klasztoru funkcjonowały liczne warsztaty: stolarski, ciesielski, kowalski i rymarski.