Verso papirusu już w pierwszych latach od wydania stało się obiektem pracy wielu kolejnych wydawców i historyków takich, oprócz Kenyona byli to między innymi: Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, Georg Kaibel, Friedrich Blass, Adolf Bauer. W 1903 roku Kenyon opublikował utwór uzupełniony o treść zapisaną na dokupionym później kawałku papirusu P. Lond. 131.
Cytowanie dzieła odbywa się za pośrednictwem rozdziałów i podrozdziałów. Podział na rozdziały (1–63) przeprowadził już Kenyon, podrodrozdziały pojawiły się w wydaniu Kaibla i Wiamowitza, zaś rozdziały 64–69, już z podrozdziałami, zostały dodane w 1903 roku przez Kenyona.
Treść i analiza Struktura Praca dzieli się na dwie części. Część historyczną stanowi niezachowany początek oraz rozdziały 1–41, część systematyczną rozdziały 42–69.