Agnes Dürer odpowiedzialna była za sprzedaż dzieł męża. Regularnie odwiedzała targi, aby sprzedawać jego ryciny. Zazwyczaj odbywało się to na cotygodniowym targu w Norymberdze, gdzie miała stoisko obok straganów owocowych i warzywnych. Odwiedzała także targi w Lipsku i Frankfurcie. Od września 1505 do maja 1506 nie wróciła do rodzinnego miasta z podróży do Frankfurtu, prawdopodobnie dlatego, że w Norymberdze trwała epidemia dżumy.
Podczas drugiej podróży Dürera do Włoch Agnes prowadziła jego warsztat. W latach 1520 i 1521 małżonkowie razem jeździli po Niderlandach. Ostatni jej portret, który został narysowany w 27. rocznicę ślubu, pochodzi właśnie z tego okresu.
Jej małżeństwo z Albrechtem Dürerem pozostało bezdzietne. Albrecht Dürer był ostatnim, który nosił nazwisko Dürer. Ich związek przebiegał nie bez konfliktów, co pokazuje list Albrechta Dürera, w którym pisał do Willibalda Pirckheimera bardzo twardym tonem o swojej żonie. Nazwał ją „starym krukiem” i użył też innych obraźliwych fraz.
Po śmierci męża, jako jedyna spadkobierczyni, Agnes Dürer nadal sprzedawała jego prace. Potwierdził to Karol V, Cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego w 1528 przy zakupie książki Dürera Von menschlichen Proportionen. Zmarła w 1539 roku w Norymberdze.
Przypisy