W 1928 pozostawał w kadrze oficerów artylerii z przydziałem do Inspekcji Technicznej Uzbrojenia. 6 lipca 1929 został przeniesiony do Szkoły Zbrojmistrzów w Warszawie na stanowisko dyrektora nauk. 2 grudnia 1930 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Do 1939 był dyrektorem nauk Szkoły Uzbrojenia w Warszawie. Wiosną 1939 pełnił służbę w Departamencie Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku przewodniczącego komisji do opracowania tabel i instrukcji.
W latach 1939–1945 przebywał w niewoli niemieckiej w Niemczech (Oflag VI B Dössel), następnie zaś służył w Polskich Siłach Zbrojnych na terenie Francji (1945–1946). Do kraju wrócił w 1947 r. Z powodu przeszłości rozpracowywany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa.
Zmarł 25 kwietnia 1950 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A8-4-19).
Jego żoną była Cecylia z domu Halpern (zm. w 1997 w wieku 103 lat), a ich dziećmi byli uczestnicy powstania warszawskiego: Krystyna (1926–2016) i Jerzy Jan (1929–2003).