Między 1982 a 1986 rokiem pracował w ukryciu przy renowacjach zabytków. Od 1983 roku do upadku władz komunistycznych w Polsce był właścicielem gospodarstwa rolnego koło Obornik Śląskich. Poczynając od roku 1986 do końca PRL współpracował w środowisku rolników indywidualnych w okolicach Trzebnicy, Oleśnicy i Żmigrodu. W 1986 zorganizował Dolnośląskie Towarzystwo Gospodarcze.
Między 1989 a 2003 rokiem prowadził własną działalność gospodarczą w branży rolniczej i wydobywczej. W 2003 przeszedł na emeryturę.
Działania opozycyjne Jeszcze jako uczeń Romanowski brał udział w manifestacjach na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w marcu 1968 r. We wrześniu 1980 roku wstąpił do Solidarności, po czym stał się przewodniczącym Koła Zakładowego „Solidarność”. W listopadzie 1980 r. uczestniczył w strajku pracowników oświaty i wychowania, służby zdrowia, kultury i sztuki w Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku. W 1981 był uczestnikiem rozmów z Ministerstwem Edukacji Narodowej w sprawie objęcia Kartą Nauczyciela pracowników zakładów poprawczych. W czerwcu 1981 był delegatem na pierwszym Wojewódzkim Zjeździe Delegatów Województwa Wałbrzyskiego, oraz uczestniczył wraz z Jerzym Pileckim i Krzysztofem Turkowskim w pracach merytoryczno-organizacyjnych Komisji Zjazdowej Związku Roboczego Dolny Śląsk. Między wrześniem a październikiem 1981 r.