W 1959 roku zgodnie z dekretem z dnia 6 listopada 1958 roku zakończono nadawania tego odznaczenia.
Zasady nadawania Odznaczenie było przyznawane w latach 1917–1945: Osobom, które w okresie działań bojowych podjęły nadzwyczajne działania polegające na pomocy rannym żołnierzom, rodzinom poległych, sierotom, które utraciły rodziny w wyniku działań bojowych, a działania te trwały co najmniej rok. Zbiorowościom, których członkowie nie mogli indywidualnie być nagrodzeni tym odznaczeniem. Mieszkańcom Alzacji i Lotaryngii deportowanym, zesłanym lub uwięzionym, przed dniem 1 sierpnia 1914 roku przez władze niemieckie ze względu na ich przywiązanie do Francji, a także osobom z terenów okupowanych, które były represjonowane przez okupanta z powodu swoich działań na rzecz Francji (Dekret z dnia 1 kwietnia 1922). Jeńcom wojennym, więźniom, cywilnym zakładnikom, którzy pomagali wojskom sojuszniczym lub dokonali nadzwyczajnych czynów wymagających odwagi i poświęcenia.