Larak nie pojawia się w sumeryjskich hymnach świątynnych, nie ma go również w babilońskich tekstach wyliczających miasta i istniejące w nich świątynie (np. brak o nim wzmianki w prologu Kodeksu Hammurabiego). Wspomina o nim jednak Lament nad upadkiem Ur, gdzie Larak wymieniane jest pomiędzy Eridu i Ummą pośród miast opuszczonych przez bogówThe lament for Urim (Lament nad upadkiem Ur) na stronie Electronic Text Corpus of Sumerian Literature - transliteracja i angielskie tłumaczenie (wersy 18-19). O istnieniu Larak w okresach starobabilońskim i średniobabilońskim (II tys. p.n.e.) świadczy występowanie nazwy tego miasta w imionach własnych poświadczonych w dokumentach z tych okresów (np. Šū-La-ra-ak, tłum. „Ten z Larak”, czy La-rak-zēra-ib[ni], tłum. „Larak stworzyło nasienie”). Jeden z dokumentów z Isin z okresu średniobabilońskiego wymienia też jako świadka kapłana šangû (sum. lú.é.bar) z miasta Larak (La-ra-ki).