W latach 1899–1900 przebywał we Włoszech, gdzie był stypendystą (wraz z Henrykiem Glicensteinem) berlińskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych. Swoje prace prezentował na wystawach w Pałacu Serlupi (1899), w Salonie Zygmunta Bartkiewicza oraz na Wystawie Sztuk Pięknych Józefa Pawłowskiego. W 1902 roku w łódzkim Salonie Jana Grodka zaprezentował m.in. obrazy: Idyllę, Łączkę, Ulicę w Lutomiersku, Drogę do wsi, Stary cmentarz w Lutomiersku oraz Monte Mario o zmroku. Pod koniec 1902 roku wyjechał na stałe do Francji. Mieszkał w Paryżu, skąd często odbywał podróże do Concarneau. W tym czasie, najprawdopodobniej poprzez Olgę Boznańską, poznał Władysława Ślewińskiego, którego twórczość wyraźnie wpłynęła na styl malarski Leona. We Francji należał do Koła Polskiego Artystyczno-Literackiego, a jego prace prezentowane były na Salonie d’Automne oraz Salonie Société Nationale des Beaux-Arts (1904). Pomimo emigracji wystawiał swoje prace w Łodzi, warszawskiej Zachęcie (1903, 1904, 1905, 1906) oraz krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych (1905, 1906). Na przełomie 1905 i 1906 roku ponownie przebywał we Włoszech (m.in. w Rzymie).