1770 w Wilnie, a jego bratem miał był Leon Borowski, filolog i literat.
Według innych źródeł urodził się w 1776, był prawdopodobnie nieślubnym synem księcia Antoniego Radziwiłła, wychowywał w dworze szlacheckim położonym koło Pułtuska.
Jeszcze według innych źródeł, był urodzonym w 1803 w Warszawie polskim Żydem, podającym się za nieślubnego syna księcia Radziwiłła i Żydówki i twierdzącym, że jest polskim szlachcicem.
Wychowywał się w Stanach Zjednoczonych. Jako młodzieniec walczył w powstaniu kościuszkowskim, w szeregach 1 Brygady Kawalerii Narodowej przeszedł szlak bojowy tej jednostki. Po rozbiorach Polski wyjechał do Anglii, potem służył w Południowej Afryce i w Indiach.
W 1797 przybył do Włoch, wstąpił do Legionów Polskich gen. J.H. Dąbrowskiego, brał udział w walkach z wojskami austriackimi, papieskimi, weneckimi, neapolitańskimi i rosyjskimi. W Legionach otrzymał awans na podporucznika.
Walczył również na San Domingo, gdzie wybuchło antyfrancuskie powstanie byłych niewolników. Na początku 1803, w stopniu porucznika, porzucił służbę wojskową i przystąpił do powstańców, następnie przyłączył się do korsarskiego „Bractwa Wybrzeża”, a w 1806 przystał do oddziału gen.