Syn Ludwika Konarzewskiego-juniora i Joanny Konarzewskiej. Studiował w katedrze historii sztuki na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (wówczas Akademia Teologii Katolickiej). W 1984 obronił pracę dyplomową, dotyczącą sztuki polskiej I połowy XX w., napisaną pod kierunkiem ks. prof. Janusza Pasierba i dra hab. Andrzeja Olszewskiego.

Z ramienia publicznego zajmuje się zasobami, zarządzaniem oraz upowszechnianiem kultury, ochroną zabytków, a także kształtowaniem otoczeniaZobacz m.in. – Wytyczne konserwatorskie w formie koncepcji projektowych dot. Rynku i placu ratuszowego w Niepołomicach pod Krakowem – 1994–1995 (dostępne w archiwum Urzędu Miasta i Gminy Niepołomice); Wytyczne konserwatorskie dot. domu sukienników w Bielsku – Białej – 1996.. Między innymi w latach 1991–1999 był Miejskim Konserwatorem Zabytków w Cieszynie. Dzięki stworzeniu i zastosowaniu przezeń prekursorskiej wówczas metody w dziedzinie ochrony zabytków, interdyscyplinarnie łączącej działania i zagadnienia konserwatorskie, socjologiczne i społeczne oraz planistyczne, udało się w dużym stopniu odzyskać i utrwalić historyczny i oryginalny charakter Cieszyna, co miało także widoczny wpływ na jakość przestrzeni publicznej.