Po wojnie pracował początkowo jako robotnik w Zakładach Metalowych. W 1945 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. Po wojnie był sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w Skarżysku-Kamiennej, a następnie kontynuował studia na Wydziale Hutniczym AGH ze specjalizacją magistra inżyniera metalurga. W 1948 został kierownikiem odlewni w Odlewni i Emalierni „Kamienna” w Skarżysku-Kamiennej. W tym samym roku wraz z PPR przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1950 został kierownikiem wydziału odlewni staliwa w Zakładach Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego w Elblągu, następnie pracował tam jako szef produkcji wytwórni W-1. Zasiadał w Komitecie Zakładowym PZPR. W 1964 był delegatem na IV Zjazd PZPR, a w 1965 został członkiem Komitetu Wojewódzkiego partii. W 1965 i 1969 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgu Tczew. Przez dwie kadencje zasiadał w Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa.
Życie prywatne Syn Jana. Miał dwoje rodzeństwa: brata Tadeusza (prof. zw. dra hab. inż., pracownika naukowego Politechniki Wrocławskiej) i siostrę Irenę Łapińską (pracownika administracyjnego Politechniki Wrocławskiej). Żonaty z Janiną z domu Musiał, miał dwie córki: Annę Zacharewicz (zm. 2017, mgr chemii) oraz Krystynę Sulima-Chlaszczak (zm.