Wacław Wróblewski (ur. 1924 w Pleszewie, zm. w grudniu 2011 w Poznaniu) – polski pedagog, choreoterapeuta, twórca tzw. metody Wróblewskiego, prekursor pedagogiki tańca w Polsce i form gimnastycznych osób niewidomych i słabowidzących.
Życiorys Podczas okupacji niemieckiej zmuszono go do pracy w kopalniach na terenie Westfalii. Nie wychodził wówczas długo na powierzchnię, co miało wpływ na jego zrozumienie problemów osób z wadami wzrokuMarcin J. Januszkiewicz, Adam Pleskaczyński, Podręcznik Poznańczyka, Art Media Studio, Poznań, 2002, s.135-136, . W 1952 ukończył Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Pracował potem w Zakładzie Teorii i Metodyki Ćwiczeń Muzyczno-Ruchowych i Tańców. Pracował z ludźmi niepełnosprawnymi, m.in. na organizowanych przez Jana Dziedzica w latach 1961-1971 letnich i zimowych obozach terapeutycznych. Opracował w tych latach metodę nauczania tańca osób niewidzących lub niedowidzących, zwaną potem metodą Wróblewskiego. Pozwalała ona opanować niewidzącym jedenaście tańców towarzyskich, co jest znakomitym wynikiem nawet dla osób nie posiadających wad wzroku. Metoda opierała się na specjalnych tablicach do nauki tańca, stworzonych na podstawie wybranych liter i znaków alfabetu Braille‘a.