U kresu wojny pod koniec października 1918 brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Tarnowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pod koniec tego roku został dowódcą Straży dla Galicji i Śląska W połowie listopada 1918 w stopniu porucznika był komendantem powiatowym w Tarnowie. Wstąpił do Policji Państwowej. Od 1919 był p.o. komendantem powiatowym i miejskim w Białymstoku, następnie od 15 lutego 1920 komendantem Policji Państwowej miasta Lublina oraz tamtejszym komisarzem rządu, w 1921 komendanta powiatowego w Kielcach, w 1926 komendanta miasta Krakowa, w 1926 w stopniu nadkomisarza był p.o. komendanta powiatu horochowskiego. W 1929 działał jako oficer inspekcyjny na województwo lubelskie.
W późniejszych latach pracował w służbie administracji samorządowej. Pełnił urząd starosty: grodzkiego lwowskiego (1930), powiatu wrzesińskiego (1932–1934), powiatu żydaczowskiego (przeniesiony na własną prośbę, od kwietnia 1934 w kolejnych latach). Równolegle pod koniec lat 30. pełnił funkcję kierownika Powiatowej Komisji Oświaty Pozaszkolnej.