Zu Nuwas (arab. ذو نواس) także Jusuf ibn Szarahbil (arab. يوسف بن شرحبيل) – ostatni władca królestwa Himjarytów w Południowej Arabii – na terenie obecnego Jemenu – panował w latach 521/522–525/530.
Imię Zu Nuwas znany jest po różnymi imionami – w języku syryjskim jako Masruk, greckim jako Dounaas i arabskim jako Zura Zu Nuwas. Po przejściu na judaizm przyjął imię Jusuf.
Życiorys Według legendy, Zu Nuwas miał być przystojnym mężczyzną adorowanym przez poprzedniego władcę, którego zabił, by uniknąć niechcianych zalotów.
Śmierć Madikariba Jafura datowana jest pomiędzy czerwcem 521 a czerwcem 522. Zu Nuwas przejął władzę w wyniku zamachu stanu i dzięki wsparciu arystokracji. Przeszedł na judaizm i przyjął imię Jusuf. Panował w latach 517–525.
Wobec postępującej chrystianizacji Półwyspu Arabskiego, Zu Nuwas zaatakował chrześcijan w Zafarze. Zabił tam 300 aksumitów i spalił ich kościół. Następnie starł się z armią pustoszącą wybrzeże Morza Czerwonego i spalił kościół w Muchawanie. W wyniku tej kampanii miało zginąć 12,5–14 tys. osób, 11 tys. ludzi i 250 tys. zwierząt zostało wziętych do niewoli.