Zbigniew Antoni Chamski (ur. 30 września 1911 w Moczydłach, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Adama i Reginy z Ołdakowskich, urodzony 30 września 1911 w Moczydłach w ówczesnym powiecie gostynińskim guberni warszawskiej. Od 1921 uczęszczał do gimnazjum w Gostyniu. W 1932 przeprowadził się wraz z rodzicami do Lidy i następnie został uczniem gimnazjum w Białymstoku. W 1928 przyjęto go do Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu, w którym 26 maja 1933 zdał egzamin dojrzałości. 1 października 1933 wstąpił do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył z oceną bardzo dobrą i z 48 lokatą. Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 października 1935 i 48. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 10 pułku ułanów w Białymstoku na stanowisko dowódcy plutonu. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 46. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.