Po przekazaniu Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża w 1956 przez prymasa Stefana Wyszyńskiego poaugustiańskiego klasztoru na ul. Piwnej (przy kościele św. Marcina) na dom generalny i formacyjny zgromadzenia wyjechała wraz z grupą sióstr do Warszawy. Brała udział w odbudowie zniszczonego w trakcie powstania warszawskiego kościoła św. Marcina będąc jednocześnie autorką wystroju tegoż kościoła. Na ten okres przypadło między innymi powstanie w kościele pierwszego w Warszawie stałego ołtarza w nurcie posoborowym. W latach 1965–1988 siostra Alma przyczyniła się do projektów lub adaptacji w duchu posoborowym wszystkich zgromadzeniowych kaplic.
Od 1972 pracowała w podwarszawskich Laskach, gdzie została przełożoną Domu macierzystego pw. św. Franciszka, w tym czasie nadzorując jednocześnie trwającą do 1983 przebudowę obiektu (była autorką całego projektu przebudowy). Jednocześnie brała udział w adaptacji strychu warszawskiego klasztoru przy ul. Piwnej, budowie „Domu Nadziei” dla niewidomych kobiet w Żułowie oraz Domu pw. św. Rafała w Laskach.