Juliusz Chmielowski (ur. 8 listopada 1901 w Dubowce, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wacława i Julii z Łowienieckich urodzony 8 listopada 1901 w Dubowce, w ówczesnym powiecie carycyńskim guberni saratowskiej. Maturę zdał w Toruniu. Stopień magistra praw uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim.
Od 1918 wstąpił do 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. Wzięty do niewoli ucieka i wraca do kraju. W 1919 wstąpił do 3 pułku ułanów. Od 18 listopada 1919 do 1 marca 1920 był uczniem klasy 23. „Jazdy” Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu kursu ogólnego odbył miesięczny kurs kawaleryjski przy Centralnej Szkole Podoficerów Jazdy w Przemyślu. W wojnie polsko-bolszewickiej walczy w szeregach 18 pułku ułanów. 2 października 1920 został ranny w czasie szarży na umocnione pozycje bolszewików pod Miechowicami. 25 listopada 1920 został mianowany z dniem 1 września 1920 podporucznikiem w kawalerii.