Toqto’a był też autorem historii dynastii – Liao, Jin i Songhttps://web.archive.org/web/20160629135049/http://www.bniao.org/Asset/Source/bnBook_ID-1642_No-01.pdf p. 177. Współcześni mu uczeni zarzucali, że przedstawienie dynastii Liao jako pełnoprawnej dynastii cesarskiej jest niewłaściwe z racji ich barbarzyńskiego pochodzenia. Z tego też powodu historyk nie mógł ukończyć dzieł przed 1343 rokiem, lecz ostatecznie uznał wszystkie trzy dynastie jako legalnie panujące w ChinachXu Elina-Qian, p.22.
W 1344 r. Toqto’a zaproponował zmianę biegu rzeki Yongding, by ułatwić transport rzeczny do stolicy, lecz wskutek ogromnego sprzeciwu ustąpił i udał się do prowincji Gansu, gdzie przebywał też jego ojciec.
W wyniku wylewu Huang He i Huai He na granicach chińsko-tybetańskich, w południowych Chinach i Mandżurii wybuchły zamieszki. Rozwój piractwa zahamował swobodny transport południowochińskiego ziarna do stolicy, Dadu. Wszystkie te problemy sprawiły, że następca Toqto’a, Berke-Buqa, nie mógł wskutek swej słabości poradzić sobie z kryzysem państwa, co spowodowało, że w 1349 r. Wielki Historyk Tuo Tuo ponownie został wielkim kanclerzem. Próba zniszczenia piractwa zimą z 1350 na 1351 r.