Sieweczka andyjska zachowuje się raczej cicho; najczęściej słyszalnym odgłosem jest krótkie, stanowcze „pit”; kiedy jest pobudzona, odgłosy te wydawane są w szybkich seriach.
Bardzo mało jest informacji na temat nawyków żywnościowych sieweczki andyjskiej, ale z pewnością w skład pokarmu wchodzą małe skorupiaki.
Lęgi Okres lęgowy przypada głównie na wrzesień–listopad, rzadziej na styczeń w Argentynie. Gniazdo budowane jest w krótkiej, zmierzwionej trawie. W zniesieniu 2–4 jaja, o kolorze piaszczysto brązowym, z subtelnie zaznaczonymi fioletowymi i czarnymi plamami i smugami, o rozmiarze 34,8–34,9 × 24,2–24,7 mm (n = 2) i masie 10,7 g. Pisklę koloru płowo-białego z czarnymi plamkami na górnych częściach ciała. Brak innych informacji.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii LC ( – najmniejszej troski). Liczebność populacji szacowano w 2024 roku na 4000–7000 dorosłych osobników. Trend liczebności nie jest znany. Występuje dość powszechnie w południowej i