Lotopałanka hebanowa (Petaurus gracilis) – gatunek torbacza z podrodziny Petaurinae w obrębie rodziny lotopałankowatych (Petauridae). Występuje w Australii, w północnym regionie stanu Queensland w zawsze zielonych lasach twardolistnych. Jest największym przedstawicielem rodzaju lotopałanka, średnia masa wynosi 405 g dla samców i 365 g dla samic, a średnia długość ciała odpowiednio 254 mm oraz 248 mm. Najbardziej charakterystyczne cechy lotopałanki hebanowej to długi, silnie owłosiony i chwytny ogon oraz fałdy skórne po obu stronach ciała, które umożliwiają lot ślizgowy.
Odżywia się głównie nektarem i pyłkiem kwiatowym, jak również drobnymi bezkręgowcami. Charakteryzuje go monogamia, lecz samica i samiec często zajmują osobne legowiska.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1883 roku brytyjski zoolog Charles Walter De Vis nadając mu nazwę Belideus gracilis. Miejsce typowe to region Cardwell, Queensland, Australia.
Historycznie P. gracilis był uważany za podgatunek lub synonim P. norfolcensis. Po jego ponownym odkryciu w 1989 roku, po braku obserwacji od 1886 roku, dokonano przeglądu jego taksonomii i uznano go za odrębny gatunek.