Przed wybuchem I wojny światowej, która doprowadziła, do odzyskania niepodległości Polski, K. Maszadro ochotniczo wstąpił 4 sierpnia 1914 roku do oddziału konnego „Sokoła”, dowodzonego przez Marcelego Jastrzębiec-Śniadowskiego. Od 26 sierpnia był lekarzem oddziału „Beliny” (zob. też ułańska siódemka). W następnych miesiącach został mianowany podporucznikiem lekarzem (Rozkaz nr 126 komendanta Józefa Piłsudskiego, Jakubowice, 9 października 1914; konnica). W następnych miesiącach awansował na porucznika lekarza i lekarza pułkowego 1 pułku ułanów („Beliniacy”). Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 roku wykładał przedmiot „higiena” na kawaleryjskim kursie podoficerskim przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. 16 lipca 1917 roku (zob. kryzys przysięgowy) został zwolniony z Legionów i internowany w Benjaminowie (Białobrzegi), gdzie przebywał do 2 sierpnia 1918 roku. Po zwolnieniu z obozu prowadził praktykę lekarską w Kaliszu. Wstąpił do POW.
W listopadzie 1918 roku zaciągnął się do tworzonego w Lublinie 7 pułku ułanów. W szeregach tego pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako starszy lekarz pułkowy.