Instytut Romana Dmowskiego w Nowym Jorku – polska emigracyjna placówka istniejąca od 1961 do 2000 w Nowym Jorku. Była to instytucja naukowa. Zajmowała się badaniem stosunków międzynarodowych historii najnowszej ze szczególnym podkreśleniem walk o wolność i niepodległość narodu polskiego, stosunków polsko-amerykańskich oraz wysiłków Amerykanów polskiego pochodzenia na rzecz sprawy odzyskania niepodległości.
Historia i działalność Inicjatorem jego powołania był Wojciech Wasiutyński. 27 kwietnia 1961 roku zarejestrował Instytut, sygnowany przez Zarząd i Radę Dyrektorów. Skład Zarządu tworzyli: Wojciech Wasiutyński (prezes), Bohdan Gajewicz (wiceprezes), Stefan Jankowski (sekretarz), Stanisław Nieciecki (skarbnik). W skład Rady Dyrektorów weszli: Edmund Buczkowski, Adam Gawlikowski, H. Jaracz, K. Jaskólski, Franciszek Jelonkiewicz, Tadeusz Kołodyński, L. Kopeć, Szczepan Kotowicz, Jan Kanty Miska, Stanisław Mościński, Adam Niebieszczański, Tadeusz Popławski, Bronisław Rosiak, Stanisław Rzetelski, Alfons Sergot, S. Szlachetka i Jan Wawrzków. W 1966 roku Zarząd został znacznie rozszerzony. Funkcję wiceprezesów (oprócz Bohdana Gajewicza) – sprawowali: Adam Niebieszczański i Tadeusz Romer. Sekretarzem generalnym w latach 1966–1967 był Stanisław Rzetelski.