Nazewnictwo Nazwa „trot” jest szeroko stosowana od lat 80. XX wieku, mimo że samo określenie pochodzi z lat 50. XX wieku. W latach 20. XX w. używana była nazwa „yuhaengchangga” (kor. 유행창가): yuhaeng (kor. 유행) oznacza „trend/moda/popularność”, a wszelkiego rodzaju muzyka zachodnia (np. hymny, rymowanki, piosenki ludowe itp.) oraz japońska muzyka enka, która została wprowadzona do Korei pod koniec XIX wieku, nosiły nazwę changga (kor. 창가). Nazwa była także skracana jako yuhaengga (kor. 유행가). Oprócz trotu, niektóre inne nazwy używane są bardziej potocznie: najczęstszym jest onomatopeja ppongjjak (kor. 뽕짝) – w metrum parzystym, które jest typowe dla trotu, pierwsza miara akcentowana jest tonem ppong (), po którym występuje miara nieakcentowana jjak ().
Tło Muzyka trot została sformułowana w czasie kolonialnych rządów Japonii w Korei od 1910 do 1945 roku. Początkową formą trotu były tłumaczenia Zachodnich i japońskich popularnych piosenek (głównie z gatunku enka), nazywanych yuhaeng changga (hangul: 유행창가, hancha: 流行唱歌, dosł „popularne piosenki”). Piosenka Yun Sim-deok z 1926 roku, „Sa-ui chanmi”, jest często uważana za pierwszą yuhaeng changga. Później, w latach 30. XX w., yuhaeng changga zaczęły być komponowane przez koreańskich artystów.