Katarina Ivanović (ur. 1811 w Veszprémie, zm. 22 września 1882 w Székesfehérvárze) – pierwsza nowożytna malarka serbska, pierwsza kobieta przyjęta do Serbskiego Towarzystwa Naukowego.
Życiorys Urodziła się w Veszprem, jednak jeszcze w dzieciństwie przeprowadziła się z rodziną do Székesfehérváru. Jej talent do malowania został wcześnie dostrzeżony przez zamożnego kupca Đorđe Stankovicia, który sfinansował jej naukę w pracowni Jozefa Peško w Peszcie. W wieku 24 lat, dzięki pomocy hrabiny Csaky, zapisała się do wiedeńskiej Akademii Umiejętności, co było ówcześnie zabronione dla kobiet; według innego źródła wstąpiła na niedawno otwarty wydział kobiecy Akademii. Następnie podróżowała po Włoszech, Holandii i Francji, tworząc i nadal ucząc się malarstwa. W latach 1844-1846 kształciła się w Monachium, skupiając się na nauce malarstwa historycznego. Stylowo jej twórczość sytuowała się pomiędzy stylem biedermeier a romantyzmem.