Kryzys przysięgowy zastał go w Krakowie. Przedostał się na tereny wschodnie, gdzie walczył w bitwie pod Kaniowem. W Oddziale Polskim w Archangielsku służył w plutonie oficerskim. 29 października 1918 roku został szefem sztabu Dowództwa Wojsk Polskich w północnej Rosji, które było częścią Armii Polskiej we Francji. 10 grudnia 1918 roku, po wyjeździe na front oddziału majora Skokowskiego, objął dowództwo garnizonu Archangielsk.
Od kwietnia 1919 roku zamieszkał na stałe w Polsce, gdzie pozostawał oficerem sztabowym w Wojsku Polskim. W maju 1920 roku objął dowództwo I batalionu 52 pułku Strzelców Kresowych. Poległ 27 maja 1920 roku pod Czetwertynówką nad Bohem osobiście prowadząc kompanię do szturmu. Pochowany został w Tulczynie, a po ekshumacji w 1932 roku"Gazeta Lwowska" nr 121 z 31 maja 1932, s. 6: Z Bolszewji do Polski przewieziony na warszawskie cmentarz Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A5-pomnik-2)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Upamiętnienie 8 lipca 1920 roku został zatwierdzony pośmiertnie z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera.